از صفر تا اولین سکه

قدم‌های اول

پول چطور کار می‌کند

دو جور پول داری و فرقشان مهم است:

امرالدی که خودت از معدن درآورده‌ای سکه نیست. سکه فقط از بانک بیرون می‌آید. اگر کسی گفت امرالدش را با اسم Coin بهت می‌فروشد، سرت کلاه می‌رود.

صراف

صراف یک NPC است. کنارش راست‌کلیک کن تا پنجره‌اش باز شود. دستور ندارد — باید بروی پیشش.

• واریز — امرالدهای Coin از جیبت کم و به بانکت اضافه می‌شود.
• برداشت — برعکسش.
• پرداخت به بازیکن — از بانک تو به بانک او. بی‌خطر است.
• اسکناس — برای مبلغ زیاد. یک برگه می‌گیری که می‌شود دستی داد.
• نقد کردن — همهٔ اسکناس‌های همراهت یک‌جا نقد می‌شوند.

هر اسکناس شمارهٔ خودش را دارد و فقط یک بار نقد می‌شود. کپی کردنش جواب نمی‌دهد.

جایزه روی سر

می‌توانی روی سر هر کسی پول بگذاری. هرکه او را بکشد، کل مبلغ را می‌برد.

از منو → جایزه‌ها → دکمهٔ سبز پایین. چند نفر می‌توانند روی یک سر پول بگذارند و مبلغ‌ها جمع می‌شود. پول از بانکت کم می‌شود، و طرف خبردار می‌شود که رویش جایزه هست.

روی سر خودت نمی‌شود گذاشت.

تلپورت وجود ندارد

/home و /tpa و /back و /spawn هیچ‌کدام کار نمی‌کنند. این تصمیم عمدی است.

وقتی نمی‌شود پرید، فاصله معنا پیدا می‌کند: جاده مهم می‌شود، حمل بار کار واقعی می‌شود، و کمین سر راه ارزش دارد. شهرها هم عمداً نزدیک‌اند (سیصد تا چهارصد بلاک) تا رفت‌وآمد آزاردهنده نشود.

اگر بمیری، در پایتخت پادشاهی خودت برمی‌گردی — نه اسپاون اصلی.

شغل بگیر

شش شغل هست و هیچ‌کدام همه‌کاره نیست. هر شغل چیزی می‌سازد که بقیه نمی‌توانند، پس مجبورید با هم کار کنید.

تا لول ۵۰ بالا می‌روی و هر پنج لول یک قابلیت تازه باز می‌شود. تجربهٔ هر شغل جدا است — نمی‌شود با کشتن آدم آهنگر شد.

زره و ابزار خوب فقط از آهنگر درمی‌آید. اگر شمشیر بهتری می‌خواهی، باید سراغ یک آهنگر بروی و پولش را بدهی.

پادشاهی و کینگ

چهار پادشاهی هست: شرق، غرب، شمال، جنوب. یکی را انتخاب می‌کنی و عضوش می‌شوی. هر پادشاهی یک کینگ دارد و یک خزانه.

• کینگ مالیات می‌گذارد (حداکثر ۱۵٪). مالیات از درآمد اعضا کم و به خزانه اضافه می‌شود.
• کینگ خانههای داخل قبیله را به اعضا می‌دهد.
• کینگ می‌تواند به پادشاهی دیگر اعلان جنگ کند.

کینگ بد را می‌شود برکنار کرد. قدرتش از خزانه و اعضایش می‌آید، نه از یک مقام دائمی.

خانه

خانه‌ها از قبل ساخته شده‌اند. زمین خالی نمی‌گیری — خانهٔ آماده می‌گیری.

اجاره هفتگی است. اگر عقب بیفتی یک هفته مهلت داری؛ بعدش خانه آزاد می‌شود و دوباره برای فروش می‌رود.

کجا بفروشی، کجا بخری

انبار امن

صندوقی که با مرگ از دست نمی‌رود و کسی نمی‌تواند بشکندش. اجارهٔ ماهانه دارد: کوچک ۲۰۰، متوسط ۴۵۰، بزرگ ۹۰۰ سکه.

اگر اجاره‌ات تمام شود، وسایلت گم نمی‌شود — فقط تا وقتی تمدید کنی نمی‌توانی چیز تازه‌ای بگذاری داخلش.

جنگ

جنگ با گرفتن پرچم برنده می‌شود، نه با کشتن بیشتر. باید کنار پرچم دشمن بایستی و آنجا بمانی تا نوار پر شود.

هرکس از تیم تو کنار پرچم باشد نوار را جلو می‌برد و اگر مدافع‌ها بیرونت کنند عقب می‌رود — ولی کندتر از جلو رفتنش. برنده ۲۰٪ خزانهٔ بازنده را می‌برد.

یعنی قبیله‌ای که نفر کمتری دارد هم می‌تواند ببرد، اگر درست بجنگد.

جاده

فصل

هر سه ماه یک فصل تمام می‌شود و فصل تازه شروع می‌شود: سکه‌ها، خزانه‌ها، قلمروها و خانه‌ها از نو.

چرا: بدون ریست، سرور بعد از چند ماه مال کسانی می‌شود که اول آمده‌اند و تازه‌وارد هیچ راهی برای رسیدن ندارد.

پول واقعی چه می‌خرد

هیچ سلاح، زره یا آیتم ویژه‌ای فروخته نمی‌شود. نه شمشیر قوی‌تر، نه زره بهتر، نه چیزی که در جنگ کارت را راه بیندازد.

سلاح سفارشی هم اصلاً وجود ندارد — نه برای خرید، نه برای هیچ‌کس. شمشیر همان شمشیر ماینکرفت است. هرچه بهتر می‌خواهی، از آهنگر و اینچنتر می‌گیری، مثل بقیه.

چیزی که می‌خری دیده‌شدن است و راحتی: رنگ اسم، رنک، و جایگاه‌هایی که محدودند. کسی که پول نمی‌دهد هم می‌تواند بهترین بازیکن سرور باشد — وگرنه بازی معنا ندارد.

زبان

سه زبان داری: فارسی، فینگلیش، انگلیسی. از منو → تنظیمات عوضش کن، یا با /lang fa.

فارسی به ریسورس‌پک نیاز دارد. اگر حروف بریده دیدی، فینگلیش را انتخاب کن.